Hip-hop label Stones Throw heeft er weer een talentje bij, de 20-jarige Julian Malone uit Chicago. Eigenlijk heeft deze jongen de bekende weg bewandelt die past bij het beeld van de meeste rappers; jong, donker, blut, experimenterend met muziek en dan is daar opeens een groot label dat je graag wil tekenen. De verwachtingen zijn hooggespannen, vooral wanneer hij met gevestigde Stones Throw namen als Doom en Madlib de studio in duikt.
Na de release van haar tweede album in 2007 brak deze engelse schone definitief met haar lieve en brave imago. Met het uitbrengen van haar derde langspeler Girl Talk, waarop zij balanceert tussen folk, rock en punk, bevestigd ze deze keuze nog eens dunnetjes. De track “Sister” lijkt in eerste instantie een zoetsappige ballade, maar ontvlamt na een minuut in furieuze gitaren en vocalen.
Terwijl menig zeventien jarig meiske enkel breezers aan d’r mond zet, weet deze Nieuw Zeelandse schone iets heel moois door de microfoon te krijgen. Nuff said. Fijn weekend!
Large Professor, vaak geprezen als een van de grootste hiphopproducers aller tijden, maakte begin jaren negentig furore met de hiphopformatie Main Source (ze leverden onder andere een bijdrage aan de soundtrack van White Man Can’t Jump met de heerlijk funky track Fakin’ The Funk). Met een lange staat van dienst is Large Pro nog steeds alive and kicking; Timsja poste onlangs nog over een van zijn samenwerkingen.
Midden jaren negentig besloot Large Pro solo te gaan en met zijn nieuwste album Professor @ Large bewees hij vorig jaar eens te meer dat hij een producer van formaat is. LP Surprise en Live Again knallen al enkele weken hard door mijn veel te kleine boxjes en ook de instrumentals Barber Shop Chop en het heerlijk repeterende Back in Time hebben genoeg airplay gekregen.
Met zowel zijn volwassen stem als de kwaliteit van zijn producties weet Large Pro naar mijn mening een unieke sound te creëren; let bijvoorbeeld op de heerlijke drum rolls en de daaropvolgende timing van de veertigjarige hiphopgeleerde in LP Surprise (“Surprise motherfuckers, it’s Large Pro”).
Ik sta op het punt om voor een weekje naar het buitenland te vertrekken. Regen, drop en het koningslied kan ik wel zeven dagen missen. Deze rete vette hip-hop van Nederlandse bodem echter niet. BlabberMouf is onderdeel van de rapformatie Het Verzet, waarover Nicky Noble hier al eerder schreef. Hij bracht eind vorig jaar, in samenwerking met producer Propo’88, de solo LP From The Top Of The Stack uit. Een plaat met internationale allure die komende week dus zekers te weten meegaat op de iPod. Luister en kijk hier naar de officiële video van de track “Flabbergasted”.
Het is waarschijnlijk nog even wachten op een volgend album van Selah Sue maar in de tussentijd is wel een editie van haar album verschenen met een bonus cd. Een goeie zoethouder voor de liefhebbers met 7 nummers die of als single of niet eerder uitgebracht zijn. Zanna is daar een van en zou ook op menig dansvloer niet misstaan…
Toeval of niet, maar dit franse duo vertoont zowel muzikaal als fysiek gelijkenissen met de heren van Daft Punk. Naar de bovenstaande foto kijkend waan ik mij in een Parijse nachtclub aan het eind van de jaren negentig. Als ik naar de tracks van Cherokee luister wordt dat gevoel nog eens versterkt. De EP American Spirit is alweer van eind vorig jaar, maar dat mag de pret niet drukken. We moeten toch nog wel even wachten op het veelbesproken vierde studioalbum van Thomas en Guy-Manuel, dus tot die tijd: Cherokee!
Wu-tang member Inspectah Deck teams-up with 7L en Esoterik voor het album CZARFACE dat in februari van dit jaar uitkwam. Uitschieter op het album is voor mij de track Savagely Attack, waarop ook Ghostface Killah te horen is. Ouderwets headbangen op deze zieke baslijn.
Vorige week zag ik bij ongeveer negen op de tien mensen in hun tijdslijn iets over het nieuwe Bonobo album ‘The North Borders’. En alsof ik daar al omheen kon waren er ook nog eens mensen bij die mij in het echt aanspraken (ja dat bestaat ook nog) met “Yo! Heb je het nieuwe Bonobo album al gecheckt?” Nou mensen, ik beken dat ik dat nog niet gedaan heb maar weldra zal doen. De eerste single van het album genaamd ‘Cirrus’ ken ik echter wel, en damn wat een pareltje. En dan heb ik over de fantastische video nog helemaal niks gezegd. Een prettig weekend!
Al eerder kwam Macklemore voorbij met zijn single Same Love. Nu een paar maanden later is hij doorgebroken en heeft ook in Nederland volop bekendheid met de Thrift Shop. Goed nieuws om verschillende redenen.
De eerste en meest belangrijke is dat hij een geweldig album aflevert dat een doorbraak verdient. De tweede is dat Macklemore een frisse wind is in een hiphop-wereld waarin sex en rijkdom verheerlijkt worden. Macklemore snijdt weer meer serieuze thema’s aan zonder belerend te zijn en met een knipoog. Nike krijgt er van langs in Wing$ en zelfs held Michael Jordan krijg hier een sneer.
De derde reden is de middelvinger! De middelvinger naar platenmaatschappijen die artiesten wurgcontracten laten tekenen, moeilijk doen over rechten en op dubieuze wijze hun positie verdedigen. Het nummer Jimmy Iovine laat ook geen misverstanden bestaan over wie we het hier hebben.
Macklemore en Ryan Lewis verdienen het om een voorbeeld te zijn. Vanwege de thema’s die zij aansnijden, omdat ze laten zien dat ook niet-getekende artiesten geld kunnen verdienen maar bovenal omdat ze een heerlijk poppy hiphop-album afleveren met meer diepgang dan de Thrift Shop bij eerste luistering doet vermoeden.